Een Heiloose in het verre Duitsland

By 28 november 2016HeilooBlog

eslivanwesteropVer was het niet, zo voelde het wel.

Ik, Esli, had de wilde droom om stage te gaan lopen in een ver land, waar dan ook graag veel zon was. Is het heel raar als ik nu even tussen neus en lippen door ga bekennen dat de keuzen van mijn studie afhing van of er een buitenlandse carrière mogelijk was?! Naja heb ik gedaan, nog geen spijt van. Die stage in het buitenland is gelukt (ver land misschien niet helemaal) en ik ga jullie er de alles over vertellen.

Shit, exusez moi voor het taalgebruik, zowel avond 1, 2 als 3 hing ik huilend aan de telefoon en ging ik het liefst naar huis. (telefoonrekening was deze maand rond de 130 euro, 3 dubbel van het normale tarief) Ik ging dus niet naar huis. Kreeg lieve woorden over me heen. Moest weer huilen, want als je zielig ben en mensen zeggen dat t goed komt moet je weer huilen. Avond twee werd ik geskyped door m’n surrogaatfamilie. Ik ging heel kranig vertellen van hoe goed het ging en toen werd er gezegd; ‘We zijn trots op je Es.’ Je raadt het al, weer tranen.

Week twee ging het allemaal wat soepeler en maakte tranen plaats voor weer een voorzichtige lach. Het werd dus toch nog leuk. Wie had dat gedacht na week 1, ik niet. Ik ontdekte de quayside waar het allemaal een stuk meer chill was, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Ik hobbelde het grootste deel van de tijd in een teletubbiepak rond. Doutzen Kroes is er niets bij en had een sexappeal je wilt niet weten. Alle mannen vielen in katzwijm als ze me zo zagen. Begrijp ik overigens echt wel.

Ik klom 25 meter de hoogte in om inspecties te doen, zo kwam er toch nog wat terecht van die work-outs. (confession, ik at daarna wel een kinderbuono maar dat terzijde) Ik ouwehoerde met Duitsers, Spanjaarden, Engelsen en Belgen. Hierbij dacht ik ook in deze 4 talen en vooral denken in het Spaans is leuk. Je weet niet eens waar je over denkt. Ik tikte zo nu en dan wat rapportjes en deed af en toe een marathon werken van 24 uur. Ik ben toen om 05.00 in slaap gevallen aan m’n bureau voor een half uur. Score Es, score. En dit waren de werkzaamheden voor de daarop volgende 3 weken.

Ik moet erbij vertellen dat de werkzaamheden buiten met -1000 graden werden gedaan. Dat was dus echt hoerig koud maar dat maakte dus niets meer uit. Ik had het naar m’n zin en dat vond ik eigenlijk toch wel het belangrijkste. Elke dag had sprong ik m’n bed uit, trok m’n thermo pakje aan, haalden cappuccino’s en ontbijt, in de auto knalde er Spaanse Salsa’s door de speakers en zo begon mijn dag opnieuw en opnieuw. Ik ben dan maar een stagiair en geen hoge pief maar ik had het naar mijn zin en dat vind ik eigenlijk het belangrijkst.

Leuke ervaring man, dat Duitsland. Je wilt niet weten. Ik kan nu weer lachen om m’n emo-uitspattingen en heb oprecht een top tijd gehad met top mensen. Dat ik er nu weer om kan lachen komt vooral omdat ik weet hoe vreselijk dramatisch ik kan zijn en op het moment suprême eigenlijk al weet dat ik de volgende dag nog adem en niet dood ben gegaan. Ik heb van de lieve mensen T. en Y. (allebei apart) te horen gekregen dat ik echt niet de enige was die zo’n enorme telefoonrekening had en dat het ook echt niet raar was dat ik thuis, thuis mistte. Persoon Y. in kwestie had zelf ook ooit op een avond 100 euro aan telefoneren er doorheen gejast. Dat waren de momenten dat ik wist dat ik niet de enige was en weer door kon en morgen de zon weer scheen.

De belgische mensch en ik hebben aan elkaar moeten wennen, qua taal en omgang. Ik zei wel 10 keer in een gesprek ‘sorry, wat zei je?’. Want denk nu niet dat Vlamingen en Nederlanders hetzelfde zijn omdat het zo dichtbij is. No men, totaal niet hetzelfde. Maar we zijn vandaag de dag, vrienden geworden. Ik mag nu zelfs, of nee moet voor ze gaan juichen tijdens het EK dus dat doe ik dan ook braaf. Alhoewel zit in de poule van België ook Italië. En Italië is Graziano Pellè en wij gaan way back. Beoordeel zelf maar die man is heet en de keuze is dus lastig. Laat ze allebei dus de poulefase maar overleven dan kan ik de keuze nog even uitstellen.

Nu heb ik ondertussen op moment van tikken nog wat avonturen gehad op de Noordzee en in Antwerpen. Die blonde gup maakt wat mee hoor, het houdt niet op. Daar vertel ik jullie de volgende keer meer over goed? Dus ik ga ook nog een keer even goed m’n hart luchten over het Belgische land en de mensch.

Stay tuned.

 

Author Esli Van Westerop

Esli van Westerop, 20 winters jong en derdejaars student Civiele techniek aan de Hogeschool van Alkmaar. Ik tik graag stukjes en dit doe ik dan ook voor HeilooPlus en voor mijn eigen blog, www.ebyesli.com. Schaamteloze zelfreclame want jullie kunnen daar gerust een kijkje op nemen!

More posts by Esli Van Westerop